Η άρνηση ενός παιδιού να βάλει σιδεράκια είναι συχνά συνδεδεμένη με φόβο, άγχος για τον πόνο ή ανησυχία για την εικόνα του απέναντι στους συνομηλίκους του. Το πρώτο βήμα είναι η ήρεμη συζήτηση: ακούμε χωρίς να κρίνουμε και ζητάμε να μας εξηγήσει τι ακριβώς το φοβίζει. Μπορούμε να του δώσουμε απλές, ειλικρινείς πληροφορίες για τη διαδικασία και να του εξηγήσουμε τα οφέλη για την υγεία και το χαμόγελό του, αποφεύγοντας όμως την πίεση ή τις απειλές. Η ενσυναίσθηση και η αναγνώριση των συναισθημάτων του («καταλαβαίνω ότι μπορεί να σε αγχώνει») βοηθούν το παιδί να νιώσει ασφαλές και σεβαστό. Μικρά βήματα προσαρμογής, όπως μια ενημερωτική επίσκεψη χωρίς παρέμβαση, μπορούν να μειώσουν το φόβο. Τέλος, δίνουμε χρόνο και ενθαρρύνουμε την αίσθηση επιλογής (π.χ. επιλογή χρώματος στα λαστιχάκια), ώστε το παιδί να αισθανθεί ότι έχει έλεγχο στη διαδικασία και δεν του επιβάλλεται κάτι χωρίς τη συγκατάθεσή του.
