Στην ορθοδοντική, ως σύντηξη (fusion) ορίζεται η ανατομική αναπτυξιακή ανωμαλία κατά την οποία δύο ξεχωριστές οδοντικές καταβολές ενώνονται κατά τη φάση της ανάπτυξής τους, δημιουργώντας ένα διευρυμένο ή διπλό δόντι. Αυτή η ένωση περιλαμβάνει συνήθως την οδοντίνη (και μερικές φορές την αδαμαντίνη ή τον πολφό), ενώ η κλινική της σημασία έγκειται στο ότι μπορεί να προκαλέσει συνωστισμό, ασυμμετρία στο οδοντικό τόξο, αισθητικά προβλήματα ή έλλειψη χώρου, απαιτώντας ειδικό ορθοδοντικό σχεδιασμό και πιθανώς συνδυασμένη οδοντιατρική αντιμετώπιση.






