Η έλλειψη δοντιών οδηγεί σε σταδιακή απορρόφηση και ατροφία του οστού της γνάθου, καθώς το οστό χάνει το απαραίτητο μηχανικό ερέθισμα της μάσησης που διατηρεί την πυκνότητά του. Αυτή η διαδικασία, γνωστή ως φατνιακή απορρόφηση, ξεκινά αμέσως μετά την απώλεια του δοντιού και προκαλεί μείωση του ύψους και του πάχους της γνάθου στο συγκεκριμένο σημείο. Με την πάροδο του χρόνου, η αλλοίωση αυτή μπορεί να οδηγήσει σε μετακίνηση των διπλανών δοντιών, αλλαγή στη σύγκλειση του στόματος, υποχώρηση των χαρακτηριστικών του προσώπου (δίνοντας μια πιο «γερασμένη» όψη), καθώς και σε σημαντική δυσκολία για τη μελλοντική τοποθέτηση εμφυτευμάτων.
Αρθρογραφία






